Deneme Yazıları / Журналистически есета

Фатма КЪРЪК Често приемаме за чиста монета всеки един човек, който ни се брои за приятел. Но дали е така! Дали т. нар. “приятели” ще бъдат с нас, когато наистина имаме  жизнено голяма необходимост от тях? Например, нека да си представим, че сме изпаднали  в  следните тежки житейски ситуации: останали сме без пукнат грош, без работа; затънали сме в борчове; борим се с опасна болест; С една дума сме на улицата и повече от всякога имаме нужда от приятелите си. Дали всички те ще ни помогнат в такива критични ситуации? Разбира се, първи ще се притекат на помощ родителите. Те завинаги ще си останат нашите най-верни и незаменими приятели в живота. Затова никога не трябва да бъркаме понятията “родител” с “приятел”. Всеки родител не е приятел, но никой приятел не може да бъде родител. А кой ни е “приятел”? Нека да се огледаме и да ги потърсим? Дали е този, с който си убиваме свободното време и адски се забавляваме? А онзи ли е, който ни търси винаги и само, за да ни поиска някак...

Günlük hayatımızda her türlü problem yaşayabiliriz. Kötülük görebiliriz, haksızlığa    uğrayabiliriz, en çok sevdiğimiz, saydığımız insanlardan bile derin darbe alabiliriz. Fakat bunlar yaşamın tuzu    biberi. Onun için böyle zor ve sıkıntılı zamanlarda irade gücümüzü    kullanarak kontrolümüzü    kaybetmemek için direnmeliyiz. Zira hiddet    ve asabiyetin yarattığı yıkımın bedelini bir daha telafi edilemez maddi ve manevi değer    kayıplarıyla ödeyebiliriz.    Atalarımız da “Öfkeyle kalkan zararla oturur”, diye bizleri ne güzel uyarmışlar. Sinirli davranışlar yapılmazdan önce değil de, yapıldıktan sonra düşünüldüğü icin sağduyudan mahrum. Fakat işin en kötüsü de bir anda ağızdan kuş gibi fırlayan kötü bir söz. Her derdin    dermanı var, ama dil yarasının ilacı yok. Kötü sözün açtığı uçurum aşılmaz. Her ne kadar zaman her şeyin ilacı olsa da, kırılan kalp bir daha asla yerine gelmez. İnsan onuruyla...